Portret van Joost Verhulst vader van Floris en Fiene

Lees het bijzondere verhaal van Joost Verhulst. Deze bijna 41-jarige Vital Daddy is het derde portret in de reeks ‘hedendaagse vaders’. Joost is vader van zoon Floris van 10 en dochter Fiene van 6. Hij woont samen met zijn aanstaande exgenote Chantal in het Zuid-Hollandse Sassenheim.

Op de dag dat ik Joost spreek is hij op de kop af 75 dagen bevrijd van zijn alcoholverslaving. Een openhartig gesprek volgt.

Wat wil jij als vader je kinderen meegeven?

“Op dit moment ben ik hier heel erg mee aan het worstelen. Dat heeft alles te maken met mijn eigen opvoeding. Thuis werd niet gesproken over emoties en gevoelens. Ik ben streng opgevoed. Altijd kort gehouden. Alles volgens regeltjes. En als ik niet aan die regeltjes voldeed dan volgden er straffen: huisarrest, zakgeld inhouden, dat soort straffen.”

“Mede door mijn opvoeding heb ik een alcoholprobleem ontwikkeld. Op een gegeven moment wilde ik er uitbreken. Chantal en ik willen onze kinderen veel meer zelf laten ontdekken. Zeker niet het strikte zoals ik dat van mijn ouders als voorbeeld heb gekregen. Onze kinderen mogen het op gevoel doen.”

Hoe ziet opvoeden op basis van gevoel er voor jou uit? 

“Gek genoeg heb ik mijn eigen kinderen ook altijd heel kort gehouden. Ik moet leren Floris en Fiene veel meer vrijheid te geven. Dat is een inzicht dat ik pas sinds januari heb. Na zes weken in een kliniek raakte de verdoving van de alcohol uitgewerkt. Mijn ogen zijn geopend.”

“De kinderen komen nu spontaan naar me toe. We praten met elkaar. Als ze de deur uitgaan krijg ik een kus en een knuffel. Voor andere vaders misschien gewoon, maar voor mij is het een wereld van verschil. Maar ik ben ook veel geduldiger geworden. Ik kan spelende kinderen om me heen verdragen, voor 8 januari was ik er binnen vijf minuten klaar mee.”

Nog even over je verslaving. Hoe lang heb je die gehad?

“Zeker 25 jaar. Maar de laatste anderhalf jaar is het echt uit de hand gelopen. Door omstandigheden ben ik mezelf de laatste drie jaar compleet voorbij gelopen: kleine kinderen, werken en het huishouden runnen. Ik negeerde mijn eigen gevoelens en emoties. Als ik ’s avonds op de bank zat dan ging er een borrel in. Het begon met een paar biertjes en het eindigde 75 dagen geleden met een liter wodka per avond.”

“Op het moment dat je drank aan het verstoppen bent en uit je werk naar de eerste de beste slijter rijdt dan weet je dat er iets niet goed gaat. Mijn omgeving had dit niet door. Een goede verslaafde wordt heel creatief. Het goede nieuws is dat verslaafden vaak hele intelligente mensen zijn.”

“Ik zit nu midden in een reset. Nadat de alcohol was uitgewerkt kon ik ook mijn werk als eventmanager niet meer aan. Ik ben sinds mijn laatste druppel alcohol twee keer op mijn werk geweest, maar zodra ik daar kom gaat het mis. Ik zit nu echt midden in een harde reset.”

“Ik heb er zelfs heel hard aan getwijfeld of ik wel van mijn kinderen hield.”

Joost, Floris en Fiene

Je bent nu tien jaar vader. In hoeverre heeft het jou veranderd?

“Tot voor kort heeft het vaderschap me niet of nauwelijks veranderd. Ik was met mijn werk en verslaving bezig. De eerste tien jaar heb in een roes van drank beleefd. Ik heb er zelfs heel hard aan getwijfeld of ik wel van mijn kinderen hield. Nu komt het besef dat ik tien jaar van mijn kinderen heb gemist.”

“Ik heb in die periode de dingen gedaan omdat het moest. Nu doe ik het omdat ik het wil. In januari heb ik mijn poppetje eigenlijk voor het eerst naar school gebracht, Als je dan in de klas een knuffel krijgt dan sta je als grote stoere vent met de tranen in de ogen. Eigenlijk heb ik er nooit bij stil gestaan hoe leuk het is.”

“Vroeger trokken Floris en Fiene altijd naar Chantal. De laatste tijd komen de kinderen ook naar mij. Ze zien dat ik er ook voor hun ben. Dat is iets van de afgelopen twee maanden. De kinderen hebben aan hun nieuwe vader moeten wennen. Langzaamaan merk ik dat ze me accepteren. Ze merken dat ik er voor ze ben. En dat is heel gaaf. Het geeft me heel veel voldoening. Fiene zegt nu letterlijk dat ze me veel liever vindt nu ik geen biertjes meer drink.”

Nu jij er ook voor ze bent, wat wil jij als vader je kinderen mee geven?

“Ik heb heel veel ervaring met hoe het niet moet. Maar wat ik ze vooral wil meegeven is dat ze hier thuis altijd liefde kunnen krijgen. En dat als ze zich open en kwetsbaar op durven stellen er heel veel moois op je af komt. Toon je emoties.”

“Speel geen mooi weer. Draai er niet om heen. Vertel wat er aan de hand is. Wees eerlijk en open. Er mag ruimte zijn voor een prutbui, boosheid of verdriet. Maar blijf er niet in hangen.”

“Ik kan het mijn ouders niet kwalijk nemen hoe ze mij hebben opgevoed, maar heb het gesprek over gevoel en de mogelijkheid om emoties te tonen wel gemist.”

“En natuurlijk ga ik Floris en Fiene voorlichten over het gebruik van alcohol. Verbieden heeft geen zin, maar ik hoop dat ze er op een verstandige manier mee om kan leren gaan. Verslaving is een ziekte en ik hoop van harte dat ik ze in kan laten zien hoe ze daar mee om moeten gaan.”

Zijn er ook dingen van je eigen vader die je aan je kinderen door zou willen geven?

“Ik zou het eerlijk gezegd niet zo willen doen zoals hij het heeft gedaan. Knuffelen, naar bed brengen, boekje voorlezen, liefde en genegenheid tonen, dat heb ik bij mijn vader heel erg gemist.”

“Mijn vader is altijd een hele loyale, harde werker geweest. Ik heb me zelf ook heel lang verloren in mijn werk. Nu besef ik dat je niet leeft om te werken, maar werkt om te leven. Mijn vader is altijd wel betrokken geweest, maar op een afstandje. Hij was bijvoorbeeld wel de coach van het hockeyteam, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat hij dat deed als een soort van verplichting naar de buitenwereld dan dat hij het echt wilde voor zijn kinderen. Dat klinkt misschien cru maar zo voelt het wel.”

“En als mijn vader er was dan moesten we continu rekening met hem houden: je vader zit te werken dus laat hem maar met rust. Je vader leest de krant dus laat hem maar met rust. Ik betrap me er zelf ook wel eens op dat ik me verstop achter mijn telefoon terwijl de kinderen aandacht vragen. Daar moet ik beter op schakelen. Tussen 18 en 20 uur zijn tablets en telefoons taboe en hebben we echt aandacht voor elkaar!”

Er komt een dag dan ben je er niet meer. Hoe hoop je dat je kinderen jou herinneren?

“Toch wel als degene die ze heeft gevormd tot wie ze zijn geworden. Ik hoop dat ze heel gelukkig gaan worden. In welke vorm maakt mij niet uit. Als ze maar zorgen dat ze iets gaan doen waar ze gelukkig van worden. En niet verzanden in de verwachtingen van anderen.”

“Tot slot hoop ik dat ze me typeren als open en bereikbaar, eerlijk en liefdevol en realistisch. Dat is wat er voor mij nu héél hard speelt.”

“Gelukkig heb ik nog heel veel jaren om het anders en vooral beter te doen.”

Don't cry because it's over. Smile because it happened.

Emile Peters

Lees Interacties

Trackbacks

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *